Schuilplaats voor Eenzaamheid

Verhalen over eenzaamheid

Ze kwam met koude, lege handen
Haar huid, droog en verdord.
In haar ogen, een zee van verdriet.
Haar naam was ‘Eenzaamheid’.
Ze zocht een plek om te schuilen.
Toen kon ik nog niet weten
hoeveel ze van me zou vragen.
Maar als ik even niet in
haar greep ben
vraag ik me weleens af
‘Wat is jouw geschenk aan mij?’

Iedereen kent weleens korte of langere periodes van eenzaamheid in zijn leven. Verhalenvertelster Pauline Seebregts haalde verhalen op over eenzaamheid op bij ‘gewone’ mensen, jong en oud. Verhalen over wat eenzaamheid met je doet, hoe het zo gekomen is en de vraag of eenzaamheid misschien toch ook een geschenk heeft.

Deze integere en indringende verhalen vertolkt zij met warmte in haar caleidoscopische voorstelling ‘Schuilplaats voor Eenzaamheid’. Verhalen roepen verhalen op. Naar aanleiding van de voorstelling is er eventueel gelegenheid tot uitwisseling van ervaringen.

Bij deze voorstelling zit een ontvangst en een napraat.